DU10: mezelf uit mijn comfort zone pushen

Afgelopen zaterdag was het zo ver: D’s United nummer 10 ging van start. Thema van de avond: 3 M&M’s om je avond mee zoet te houden. En dan doel ik niet op de chocolade snoepjes, maar de term die men daar gebruikt voor het zogenaamde “Mix and Match spel”; Je wordt aan iemand gekoppeld om een (BDSM) spel mee te doen. En laat ik daar nu niet zo makkelijk in zijn, Dom of sub.

De laatste tijd ben ik stappen gaan nemen om wat spontaner te worden in mijn doen en laten. Ik heb af en toe (OK, misschien eigenlijk vaak) dat ik situaties helemaal kapot kan analyseren of dingen teveel vanuit negatieve scenario’s bekijk en daardoor kansen aan mezelf voorbij laat gaan. Daarnaast vind ik het daarom wat eng om zomaar met mensen te spelen die ik eigenlijk niet ken. Ik maak me in mijn hoofd dan druk over dat ik dingen fout ga doen (en mijn  perfectionistische trekjes mij dan in de weg gaan zitten) of over iemands grenzen heen gaan per ongeluk als ik zou gaan Dommen. Als sub vind ik het gewoon eng om me over te geven aan iemand die ik niet ken, zonder iemand die voor mij een oogje in het zeil houdt. Eigenlijk vertrouw ik mensen niet genoeg om mijn sub-kant aan de oppervlakte te laten komen, bang voor iemand die daar misbruik van zou maken of iets doet met mij waar ik mee niet prettig bij voel maar ik als pleaser sub te koppig ben om dat aan te geven of te verbijten omdat ik het tegen mezelf ga goedpraten dat het erbij hoort. (Misschien interessant om erbij te vermelden dat bottomen met vreemden dan weer geen issue is, omdat ik dan niet mezelf zou wegcijferen voor iemand anders)

Maar er speelt ook nog een andere factor en rol in dat ik niet snel zomaar met willekeurige mensen speel. En dat komt voornamelijk doordat ik er eigenlijk geen behoefte aan heb. Zelfs wanneer ik helemaal kapot stuiter, heb ik nooit echt de behoefte gevoeld om met iemand te spelen om wat aan mijn ‘needs’ te doen. Als ik speel met iemand, dan doe ik dacht eigenlijk omdat ik de persoon leuk en/of aantrekkelijk vind. Als de persoon zelf mij niet zoveel doet, dan heb niet snel dat ik dan wat met diegene wil ondernemen. Naar mijn gevoel ben ik dan ook best wel kieskeurig als het om spelpartners gaat. Bij mij hoef je bijvoorbeeld niet echt aan te kloppen voor een one night stand, dat past gewoon niet bij me. Dat wil niet zeggen dat ik het nooit heb gedaan; het betekent enkel dat ik er niet actief naar zoek zelfs wanneer ik met mijn needs in de knel zit. Ik heb liever één persoon waarmee ik de diepte in kan van qua intimiteit en relatie groei, dan dat ik een heleboel verschillende relaties hebben die minder diep gaan maar samen wel veel meer variatie oplevert.

Toch vond ik afgelopen D’s United erg leuk. Ik heb daar met drie verschillende mensen gespeeld en ook drie verschillende spel vormen. Mijn eerste spel was voor de spel vorm hypnose, en ik was gematched aan een meid die wel nieuwsgierig was naar hypnose en op deze blog al het een of ander had gelezen wat haar nieuwsgierig had gemaakt. Zo heb ik haar met de hand drop inductie in trance gebracht gezien ze daar al over gelezen had (stiekem inspelend dat ze al hier had gelezen dat die werkt en dus de slagingskans kon vergroten) en daarna ben ik wezen verdiepen met behulp van het visualiseren van en lift die haar dieper in trance zou brengen. Ik had haar laten ervaren hoe een hypnose trigger voelde, haar handen aan elkaar vast geplakt en dat ik deze met een vinger knip plus commando’s weer los en opnieuw vast kon maken. Vervolgens op verzoek van haar Dom de geilheidslider gedemonstreerd en hem als begunstigde gemaakt ervan zodat hij op het feest er nog wat mee kon spelen. Als laatste had ik haar laten ervaren hoe het is om van een vloeibare substantie te zijn, waarbij ik ‘water kringen’ op haar maakte, hoe het is om een vinger in je lichaam te voelen, hoe het is om belletjes in het ‘water’ te blazen of stukken van haar lichaam te verplaatsen naar anderen gedeelten van haar lichaam.

Het tweede spel was een algemeen pijn spel. Ook deze dame was wel nieuwsgierig naar hypnose dus ik had voorgesteld om dit ook bij het spel te betrekken. Gezien ze aangaf heel rustig te worden van bepaalde soorten pijn, het ik dit gebruikt voor een langzame inductie, waarbij de slagen van de flogger samen met haar eigen ademhaling haar in een diepere trance te brengen. In de trance had ik een versnelde conditionering aangelegd tussen mijn vinger knip en de impact van de cane. Eerst was er alleen sprake van een schrik reactie zonder dat deze gepaard ging met een pijn prikkel, maar op een gegeven moment begon de vinger knip exact dezelfde reactie te geven als een echte slag. Een serie van 5 knippen liet haar al dansen van de pijn, wat er grappig was. Wat kan ik zeggen: ik ben soms gewoon een simpele ziel met simpele pleziertjes.

Het derde spel ging om bondage. En guess what: ook hier heb ik wat hypnose toegepast. Ik was begonnen met een stukje connective bondage wat wel erg leuk was en ook weer een goede oefening gezien het een beetje was weggezakt. Ze reageerde er erg tof op en dat was wel erg leuk. Uiteindelijk haar wel weer los gemaakt toen ze last kreeg van haar handen, en voorgesteld om nog wat te doen met behulp van hypnose. Ik liet haar haar ‘bondage rust’ herinneren en daarop in te spelen. In een beetje begeleidde meditatie had ik haar verder verdiept in dat gevoel, en vervolgens haar het gevoel van in bondage te zijn te versterken tot ze op mijn suggesties gewoon niet meer kon bewegen. Alsof de lucht haar compleet in haar greep had en ze daardoor echt niets meer kon bewegen. Ze vond het een bijzondere ervaring om op zo’n manier compleet hulpeloos te zijn. Vertelde achteraf nog dat ze in haar hoofd zat te denken: “Gast, fuck jou, ik kan heus wel mijn tenen bewegen.” Maar er kwam geen beweging, nog geen centimeter. En ze reageerde daar zo leuk en lief op: Ik vroeg haar om te proberen haar tenen te bewegen, en na een pauze volgde een lieve glimlach.

Dus nu een ervaring rijker en ook weer een beetje persoonlijke groei rijker. Want blijkbaar is het toch niet zo eng om met ‘randoms’ te spelen. Bij geen van hen maakte ik me echt druk om dat het fout zou kunnen gaan of dat ik over iemands grens zou gaan. En ik vond het ook wel leuk.
Maar ik heb nog niet echt het gevoel dat ik nu meer zin heb om met random mensen te spelen dan daarvoor. Ik heb eigenlijk nog steeds vooral interesse om met iemand de diepte in te gaan en samen te groeien, in plaats van met veel verschillende mensen te spelen en veel verschillende ervaringen op te doen. Ik blijf nog steeds mijn energie eruit te halen uit de persoon waarmee ik speel, en daarbij moet ik diegene kennen en goed mee kunnen vinden. Dus zou ik nog een keer naar een feest gaan met een format als dit? Misschien, maar misschien ook gewoon niet. Ik denk dat andere mensen er nog veel meer plezier van zouden beleven dan ik dat zou doen, dus vind ik het zonde om een plekje op het feest in beslag te nemen.

-Lumen1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s