Dagelijks eng

Ik zat in de trein, toen er twee jongens tegenover het meisje aan de andere kant van het gangpad gingen zitten. Ik had mijn krant op de tegenoverliggende stoel gelegd, anders was een van hun groepje misschien wel bij mij komen zitten. Het meisje hield haar oordopjes in en keek vooral naar buiten terwijl ze haar uit probeerden te horen. Kwam ze uit haar werk? Had ze een leuke avond gehad? Woonde ze alleen? Mocht een van hen bij haar blijven slapen? Er zou echt niks gebeuren, maar [voeg zielig en ongeloofwaardig verhaal in] en nu kon hij nergens heen. Ah toe? Waarom niet? Was ze dan geen lief meisje?

Je zag haar kort en minimaal antwoord geven en zoveel mogelijk wegkruipen en wegkijken. Eigenlijk wilde ik iets zeggen, haar laten weten dat het niet normaal was wat ze deden en dat ik achter haar stond, maar ik kreeg mezelf niet zo ver. Ik voelde me echt een lafaard, maar ik moest ook nog alleen naar huis lopen en ik wilde niet het risico nemen gevolgd te worden.

Ik heb ook zelf weleens een man tegenover me gehad die een andere vrouw persoonlijke vragen stelde, ongevraagd mijn been aanraakte en ging schelden en tieren toen ik duidelijk zei dat dat niet ok was. Hij vloog uiteindelijk de conductrice bijna aan en een aantal vooral mannelijke passagiers moest hem tot de orde roepen voor hij weer een beetje bedaarde. Ik snapte helemaal waarom het meisje aan de andere kant van het gangpad niet gewoon “Hoepel op!” zei, zo in de nachtelijke Sprinter, zonder conducteur in zicht. Ik snapte helemaal waarom ze zichtbaar dacht “Ohshitgaweggaweggawegalsjeblieft”. Houd je je stil en hoop je dat het voorbij gaat, of ga je de confrontatie aan? Soms is er geen goed antwoord en elke keuze houdt een risico in. Als je niet genoeg zegt, dan verdedig je jezelf niet genoeg en vraag je erom. Als je de confrontatie opzoekt, dan provoceer je en vraag je erom. En je opvoeding zegt altijd beleefd zijn, altijd aardig zijn, brave meisjes schoppen geen stennis.

Ik keek nog even verontschuldigend naar haar toen ik uitstapte. Ik liep naar huis en in het eerste tunneltje hoorde ik een groepje jongens dingen roepen. Ik luisterde niet teveel, want dan laat ik me toch maar bang maken. Ik hoorde direct achter me iemand op me af rennen en maakte me acuut wel zorgen. Ik draaide me om en een jongen riep iets over pijpen en lachte zich kapot dat ik zo verschrikt achterom keek. Ik liep stug door en raakte ze gelukkig kwijt voordat ik veel dichter bij mijn huis was.

Nog vijf of tien minuten, ik was er bijna. In de stille straat kwam een grote groep me tegemoet in de regen, allemaal met capuchon op en in het halfdonker zag ik geen gezichten. Mijn hart klopte weer in mijn keel, ze leken naar me te kijken, wat willen ze? Ik hoorde een meisjesstem en zag nu pas dat het een gemengde groep was, waarschijnlijk internationale studenten. “Excuse me, is this the way to the station?”, hoorde ik van een licht-verregend kort blond meisje. Ik hielp ze verder en ik was zo opgelucht toen ik zonder verdere avonturen thuiskwam.

Dit soort dingen zou me elke willekeurige dag kunnen overkomen, het is geen unicum in mijn leven. Ik zie mezelf nog niet overal heengaan met een chaperonne of een avondklok aanhouden, ik zou het ook nogal krom vinden als ik me moest beperken en aanpassen omdat anderen zich niet kunnen gedragen. Dezelfde reden waarom oude dametjes mij vragen dingen van het bovenste schap te pakken en uitwisselingsstudenten mij de weg vragen, is waarom ik door andere mensen als een makkelijker doelwit wordt gezien. Ondertussen slijten al die kleine en grotere dingen die ik meemaak, wel stukjes van mij af, maken mij voorzichtiger en banger en minder mij. Ondanks dat ik het niet goed kan doen, probeer ik het goed te doen. En dat steekt.

Als ik soms mannen zie klagen dat vrouwen zo voorzichtig en ingewikkeld zijn, dan hoop ik ergens dat ze het ooit snappen en ergens dat ze dat nooit mee hoeven te maken. Mijn eigen partner was stomverbaasd toen ik hem in detail vertelde wat ik zoal meemaak en probeer te negeren, waar ik bang voor ben als ik alleen rondloop, op hoeveel kleine dingetjes ik constant aan het letten ben, ergens in de achtergrond van mijn normale dagelijkse bezigheden. En ja, hij is een van de good guys, maar ik heb hem ervan moeten overtuigen dat het echt zo regelmatig voorkwam en echt zo erg was. Want zelf heeft hij er geen last van en ziet hij het vaak niet eens. En je hoort er weinig over, want wie wil er als paranoide gezien worden, zich moeten verdedigen voor iets waarin je niet kunt winnen maar op een of andere manier wel verantwoordelijk bent, niet degene die je grenzen met voeten treedt?

3 thoughts on “Dagelijks eng

  1. Lumen1987 schreef:

    Brrr, dat zijn echt geen toffe dingen šŸ˜¦

  2. theNath schreef:

    Erg herkenbaar, maar dat wist je al. Gelukkig trek ik nooit de aandacht van jonge jongens, waarschijnlijk omdat ik al sinds mijn achttiende eruitzie alsof ik dik in de twintig ben. Maar wel altijd van die vlotte mannen met conversatie-trucjes, dubieuze complimenten en grijpgrage handen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s