Pijn verwerking

Vandaag realiseerde ik iets over mezelf. Of eerder, ik herinnerde het me weer. Ik herinnerde me het verschil in hoe ik pijn (de fysieke versie, even ter verduidelijking) ervaar in het normale leven in vergelijking met als ik sub. Deze zijn namelijk twee verschillende ervaringen voor mij. Dus het leek me wel een leuk idee om vandaag eens dieper in de krochten van de pijn verwerking te kruipen en te zien wat er allemaal te vinden is.

https://i1.wp.com/static.skynetblogs.be/media/76387/dyn007_original_240_359_pjpeg_2502271_283fd2596427f0a7e88ee113ca1e5a1e.jpg

To adventuuuuure!
Of toch een kreet van pijn?

Laat ik beginnen bij het vanilla leven. Iedereen raakt daarbij wel blootgesteld aan verschillende pijnprikkels. Je stoot wel eens je teen of elleboog ergens tegenaan, of snijd je je per ongeluk in jouw eigen vinger. Mocht je een vechtsport als hobby hebben, dan ben je in ieder geval er extra aan blootgesteld door alle slagen, stoten en/of trappen die jij te verwerken krijgt. Maar ook blessures en spierpijn kunnen bronnen van pijn zijn voor hen die sporten of toevallig pech hebben.

Nu heb ik vroeger veel gesport en daar zaten ook wat fysiek harde sporten tussen zoals karate en waterpolo. Ik heb zeker wel een paar blessures gehad, dus ik heb de binnenkant van de fysio meer dan eens gezien. Als ik me zou vergelijken met andere mensen om me heen, zou ik zeggen dat ik een boven gemiddeld pijn verwerkingsvermogen heb. Ik ervaar naar mijn idee pijn minder intens dan mens in mijn omgeving. De hoofdreden daarvan is denk ik vanwege mijn tijd dat ik aan karate heb gedaan. Daar hebben we ook dingen geleerd over het verwerken van pijn, en daar heb ik twee technieken aan over gehouden.

De eerste is techniek is gecontroleerd ademen. We leerden om ons in te beelden dat we de pijn van ons af konden laten stromen door geconcentreerd lucht uit te blazen en dan te visualiseren dat de pijn als een soort vloeistof van je af gleed de grond in. Dit kan je dus toepassen om de pijn die je al hebt te verwijderen of te doen verminderen. Daarnaast kan het feit dat je op je ademhaling aan het letten bent ook helpen om je af te leiden van de pijn zelf. Hierdoor zal deze waarschijnlijk minder intens zijn.

De tweede techniek is om te dissociëren van de pijn. Dat betekent dat je jou pijn niet als jouw pijn gaat beschouwen; Je gaat erdoor minder aandacht aan spenderen. Ik kan dan soms gewoon mijn schouders ophalen en verder gaan met wat ik aan het doen was en er gewoon geen aandacht meer aan schenken. De eerste techniek kan daarbij een goede voorzet zijn, waarbij je jezelf kan ‘loskoppelen’ van de pijn die je al hebt. Maar de dissociatie techniek is ook toepasbaar op het moment dat je de pijn ontvangt. Dit heeft als gevolg dat de pijnprikkel nauwelijks tot je doordringt.

Als sub kan je met meer gerichte pijn te maken krijgen en vaak op totaal andere plekken dan in je reguliere leven. Waar een boxer zich druk moet maken om zijn buik en hoofd en Jan Modaal mogelijk om het stoten van je hoofd of elleboog, hebben subjes het vaak eerder te verduren op hun achterste, voeten (bastinado), wangen (faceslaps), tepels, borst of de bovenste regionen van de rug. Het zijn vaak plekken waar je in het dagelijks leven doorgaans geen pijn hebt. Daarnaast zijn de soorten pijnprikkels ook vaak meer gevarieerd. De verschillende slag instrumenten, die doorgaans hun eigen karakteristieken hebben, hebben een breed scala aan mogelijke pijn-vormen: van scherp tot dof, van instane pijn tot pijn dat lang kan blijven hangen, van oppervlakkig tot diep doordringend.

Wat ikzelf opvallend vind aan mezelf, is dat ik over het algemeen gevoeliger voor pijn ben als ik subbig ben dan wanneer ik geil of gewoon in normale staat van doen ben. Het komt vaak genoeg voor dat ik als het ware in de pijn ga leven (en me doorgaans zielig ga voelen). Het komt ook voor dat ik nog steeds van de pijn ga dissociëren ter zelfbescherming, en dat heeft een opvallende en soms wat lastig neveneffect: ik word er minder subbig van. Dat laatste zorgt af en toe voor problemen qua spelen, omdat het voor mij nog niet helemaal duidelijk is wanneer ik de pijn ga dissociëren en dus mijn subbigheid kwijt raak. Daardoor is het lastig in te schatten of een bepaalde actie mij uit de subbigheid haalt of misschien juist mij er in kan laten verdiepen.

Één ding lijkt in ieder geval een patroon te zijn en dat is dat het lijkt dat de context waarin ik de pijn ontvang relevant is. Bij een willekeurig zwepen spel lijk ik pijn van me af te zetten, maar mogelijk dat dit niet gebeurd als ik de slagen als straf ontvang. Van CBT lijk ik subbiger te worden. Een spanking lijkt mij daarbij weer eerder te vervelen. Ik ben dan ook het idee dat als de pijn op een persoonlijke en intieme manier gedaan wordt, dat het dat ‘positief aanslaat’ en dat ik er subbiger van wordt. Ga je gewoon maar wat op mee meppen, dan laat ik het gewoon van me af vakken.

Een leuke illustratie is iets wat plaats had gevonden op afgelopen twee femdom feestjes van Liefebeest. Op het eerste feestje had ik een dominante dame gemasseerd en was ze daar tevreden over. Terwijl ik daarna iemands drankje verzorgde, haalde zij een rijzweepje tevoorschijn en sloeg me daar een paar keer mee, terwijl ze uitlegde dat ze de massage fijn vond en dat dit het bedankje ervoor was. Ik ervoer dit als iets positiefs en ik werd er ook wat onderdaniger van.
Op het tweede feestje liep ik rond in een zwarte boxer met gouden handen op mijn kont (deze droeg ik trouwens ook op het eerste feestje; het idee was “de jongen met de gouden handen” te zijn vanwege de intentie om veel en goed te masseren). Blijkbaar volgens bepaalde logica was het logisch om mij te spanken, want met zo’n boxer moet je er wel om vragen… Dus zo doende de dame in kwestie haar gang laten gaan en mij laten spanken. En ik wachtte gewoon rustig tot het voorbij was. Ze heeft zeker wel de moeite genomen om mij te meppen, gezien ik lichamelijk met elke slag meedeinde met de impact van de slag. Maar de pijn, liet ik maar gewoon van me af gaan. Ik was voor ze sloeg ongeveer net zo subbig als bij het vorige voorbeeld, maar dit keer werd ik alleen maar minder subbig van de pijn.

Is dit ook herkenbaar voor jullie? Gaan jullie ook echt anders om met pijn als je die ontvangt als sub of niet? Of andere opvallende eigenschappen?

– Lumen1987

One thought on “Pijn verwerking

  1. Alchemilla schreef:

    Ik ben vrij gevoelig, dus veel pijn trek ik gewoon niet. Scherpe pijn/knijpen kan ik beperkt hebben en accepteer ik alleen uit dienstbaarheid; als iemand dat graag wil geven, dan doe ik mijn best om het te kunnen verwerken. Daarvoor gebruik ik ademen, trappelen, een beetje vloeken en soms grommen als ik dicht bij mn grens zit. Doffe pijn kan ik veel beter hebben, daar kan ik best van gaan spacen en ik ervaar het vaak als prettig. Daarna voel ik me vaak pas echt diep-subbig, als er knuffels komen en dat soort dingen. Vanillematig kan ik ongeveer evenveel pijn hebben, maar ik moet opletten dat niet al mijn strategieen even sociaal acceptabel zijn 🙂 Ik merk ook dat ik als sub straf heel persoonlijk kan nemen, maar dat is dan meer de straf dan de pijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s