Pijnpunt

“Maar pijn is niks voor mij, hoor!”

Ik hoor het mezelf nog zeggen en ik zal niet de eerste of de laatste zijn. Inmiddels is dat een beetje verschoven, maar een zware masochist zie ik mezelf niet worden. Pijn blijft een lastig iets, het is een signaal dat er iets mis is met je lijf. Van veel van dat wat we doen valt nog wel iets uit te leggen, maar pijn blijft ‘raar’. Waarom zoek je zoiets naars op?

Net zoals er verschillende redenen zijn om bondage op te zoeken, zijn er ook verschillende redenen waarom mensen met pijn willen spelen. Pijn zorgt voor een fijne soep van endorfine en adrenaline waar mensen zich prettiger van voelen. Dit is te vergelijken met een luiere versie van de ‘runner’s high’ die hardlopers soms krijgen. Hoeveel pijn je daarvoor nodig hebt, verschilt per persoon. Ik zit op een niveau van klappen met de open hand of zachte flogger, of kleine druppels kaarsvet. Sommige mensen hebben wat meer werk omhanden om het zelfde effect te bereiken. Ook het ritme kan een hoop uitmaken; een gelijkmatig ritme kan ook een bijna hypnotiserend effect geven.

Pijn zorgt er ook voor dat je gedachten acuut worden gefocust op het hier en nu. Voor chronische piekeraars kan dat nogal bevrijdend werken. Pijn zorgt soms weer voor sporen,  die sommige mensen koesteren als souvenir en andere zien als bijwerking. Pijn kan een uitdaging zijn, iets wat je overwint en waardoor je dan trots bent. En sommige mensen vinden pijn helemaal niks, maar accepteren pijn uit overgave of dienstbaarheid aan hun dominant. Het herinnert ze eraan dat ze die macht hebben afgegeven aan iemand anders. En als die zin heeft, dan volgt er pijn.

Wat me dan weer heel netjes brengt op het volgende: veel mensen hebben het er ook best moeilijk mee dat ze iemand pijn willen doen. Terwijl je in een spel toch echt de toestemming van je partner hebt en dat die daar, zoals we gezien hebben, ook iets uit haalt. Maar sadisten, die kennen we van tv, van seriemoordenaars en martelpraktijken. Dat soort psychopatische sadisten is nou eenmaal het handigst voor plot en sensatie, maar tegelijkertijd ook nogal onknuffelbaar. Dat hoeft dan ook niet, maar er gaapt nogal een media-gat tussen de speelse pets op de bil en de psychopatische tandarts, om maar een zijstraat te noemen. Dus als je bepaalde gevoelens hebt, is de weg naar “Mijn god, ik ben een monster!”-achtige schuldgevoelens niet zo lang. Wat dan weer jammer is, want dat hoeft nou ook weer niet. Als je zelfbeheersing een beetje ok is, dan heb je niet zoveel om je zorgen over te maken.

Persoonlijk zie ik weinig mis met zo veilig mogelijk en met toestemming van je partner pijn uitdelen. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik zelf mik richtig de minimum effectieve dosis; ik heb geen missie om donkerdere of langdurigere marks achter te laten dan de ‘competitie’. Maar mijn squick hoeft ook niet iemands anders’ probleem te zijn. Ik bemoei me niet met anderen, tenzij ik het gevoel heb dat er echt dingen mis gaan.

Maar goed, waarom wil je mensen pijn doen, wat is de lol van sadisme? Die redenen zijn eigenlijk het spiegelbeeld van de redenen waar pijn ‘fijn’ is. Sommigen roepen graag een reactie op, of dat nu een blije subbiewaas is of een keiharde adrenalinekick. Sommigen willen zeker weten dat ze je aandacht hebben. Sommigen maken marks om een speelpartner te claimen, gebruiken pijn om te laten zien wie er de baas is. Of ze geven je een opdracht, een queeste om te bewijzen dat je meer kunt dan je zelf denkt. Ik ben een beetje van alle bovenstaande antwoorden en dat hangt ook nogal af van waar mijn speelpartner graag mee speelt.

Ik probeer in ieder geval te zorgen dat iemand beter wordt van de ervaring, al is het alleen maar dat ze een paar minuutjes ontspannen en vaag zitten te grijnzen onder een fijn warm dekentje.  Maar ik snap het wel, alle discussies over de grens tussen BDSM en mishandeling. Soms vraag ik me af hoeveel iemands toestemming echt waard is, of die niet te makkelijk toegeeft. Soms is de grens van teveel schade nogal fuzzy. Maar dat zijn allemaal dingen waar je geen harde regels en hokjes op los kunt laten. Dingen die mensen legaal en prive met elkaar doen en waar je niet altijd het fijne van moet willen weten. Zoals met veel dingen die mensen doen, zijn er grijze gebieden. En mensen houden niet van grijze gebieden, dan krijg je discussies over hoe je het Echt 100% Gegarandeerd Goed doet. Want van jezelf weet je dat je niet eng en raar bent. Maar die anderen….je moet ze in de gaten houden, hoor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s