Bdsm op een laag pitje.

Soms gebeuren er dingen waardoor bdsm op een laag pitje komt te staan. Of seksualiteit in het algemeen. Ik vind het lastig om te schrijven over seksualiteit als er veel in mijn leven gaande is wat daar niets mee te maken heeft, dus vandaar de radiostilte. Misschien dat je het tussen de regels door hebt kunnen lezen of in de comments, maar op dit moment volg ik een vrij intense therapie om om te leren gaan met mijn terugkerende depressies en met dingen die in het verleden zijn gebeurd.

Dit is behoorlijk vermoeiend en vrij killing voor mijn seksdrive. Ik ben veel moe, ik twijfel over vanalles en nog wat, en wil liever veel geknuffeld worden dan daadwerkelijke seks. En, alsof dit nog niet lastig genoeg is, is er iemand in de directe familie van mijn vriend dodelijk ziek. Ergens in de nabije toekomst komt een emotionele crematie. Ik zie er nu al tegenop.

Twee mensen in een relatie, en nu met zoveel aan hun hoofd dat seks er eigenlijk bij inschiet. Ik heb er gewoonweg geen zin in. Ik wil slapen, en knuffelen en weten dat mijn partner mij awesome vindt. En hij wil vooral knuffelen en samen huilen over de verdrietige dingen waar we nu getuige van zijn. Het is best een goeie match op dit moment.

Soms flitst bdsm even voorbij. Ik merk dat ik graag zou willen subben, even niet zelf hoeven bepalen. Hij dom-flirt, maar als het puntje bij paaltje komt, blijft het bij even aan mijn haar trekken en nagels in mijn rug. Soms wil ik meer, een tijdje terug heb ik heel hard gestuiterd, maar waar ik normaal irritant of sjagrijnig zou gaan doen, vind ik het nu wel ok. We praten erover. Het gaat allemaal best goed. We zijn open naar elkaar, we bespreken of we bepaalde feestjes wel zouden moeten doen, en besluiten dat D’s United op dit moment gewoon geen goed idee is.

Dus, eigenlijk kabbelde het wel goed verder. Tot vorige week. Mijn therapie is een groepstherapie, en je hoort verhalen van anderen. Ik wist al dat er misbruik voor was gekomen bij enkele groepsgenoten, maar toen een nieuw groepslid het verhaal vertelde van diens jeugd, werd ik een beetje misselijk. En ik weet niet waar het vandaan kwam, maar ineens was er de gedachte ‘Wat nou als deze mensen erachter komen dat jij, omdat je er geil van wordt, je eigen vriendje slaat? En je laat slaan? Wat een ziek iemand ben jij.’.

En nu heb ik -ineens- een geheim. Waar ik eerst niet bij stilstond. De therapeuten die ik tot nu toe ben tegengekomen zijn allemaal erg relaxed. Het staat zelfs in mijn dossier. Een regel, ergens tussendoor, staat ‘doet aan sm’. Gewoon omdat ik het een keer heb vermeld, omdat ik net in de scene was gerold en ik het gewoon fijn vond te vertellen dat ik allemaal nieuwe vrienden had gevonden en hoe fijn dat was. En dat ik me er thuis voelde. Het gevoel ergens bij te horen is gewoon fijn.

Maar groepsgenoten, mede-cliënten, dat is wel een ander verhaal. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet doen. Ik ga dit bespreken met de groepstherapeut wanneer ik weer een individuele sessie heb, maar dat duurt nog ruim een week. Maar in de tussentijd? Ik vind het gewoon eng. Wat als die mensen erachter komen? Kan ik uitleggen waarom bdsm anders is? Zullen ze dat begrijpen? Ben ik dan niet al uitgekotst? Zullen ze denken dat ik stiekem zit te geilen op hun verhalen (wat dus echt, echt, echt, echt niet zo is)?

Ik houd jullie op de hoogte.

6 thoughts on “Bdsm op een laag pitje.

  1. lumen1987 schreef:

    Dat is een best wel heftig ja! :O Klink als een echt lastige situatie 😦

  2. dreamingalynia schreef:

    Wat een lastige situatie zeg! Mijn eerste reactie was ‘Ja hallo, je zit er niet als therapeut voor hen, je zit er voor jezelf’ maar in de praktijk is het natuurlijk niet zo makkelijk.
    Is het een idee om er eerder al met een therapeut over te praten, of kan dat niet?

    • Crownless schreef:

      Heej dreamingalynia, Ik begrijp je reactie niet zo goed? Wat bedoel je met ‘je zit er niet als therapeut voor hen?’ Want ehm, dat zit ik natuurlijk ook niet, ik zit er voor mezelf. Maar ik ben nu bang, en daar heb ik last van.

      In ieder geval, ik heb een email gestuurd naar mijn therapeut, dus ik heb er in ieder geval iets mee gedaan. Wat ik al eng genoeg vond, want ook al hebben de meeste peuten relaxt gereageerd, ik ken ook de ‘horror’ verhalen (de echte horror is dat ze waargebeurd zijn). Maar, wordt vervolgd 🙂

      • dreamingalynia schreef:

        Ik doelde meer op het bang zijn hoe de anderen reageren, bang zijn dat ze denken dat je op hun verhalen zit te geilen etc. Jij bent nu bang voor iets wat hen aan gaat, betrekt hun verhalen op jezelf, je ziet iets dat belangrijk is voor jou als geheim omdat zij er misschien niet mee om kunnen gaan. Mijn eerste reactie was daarom eigenlijk meer: ‘waarom mogen zij hun verhaal wel vertellen, maar zou jij iets dat zo belangrijk is voor jou als geheim moeten zien?’ Want als mede-cliënt hoef jij hen niet te beschermen, en heb jij net zo veel recht om jezelf te zijn en je verhaal kwijt te kunnen.

        Maar zoals ik al zei, ik weet dat het niet zo makkelijk en zwart-wit is 🙂 Ik hoop dat het allemaal goed komt!

  3. knuffelslet schreef:

    Kan me voorstellen. Ik heb destijds mijn experimenteren met BDSM uitgesteld tot na mijn therapie, om dit soort dilemma’s te voorkomen (ik had ook groepsgenoten met een soortgelijke achtergrond, en een therapeut die me (uiteindelijk succesvol) aan het wegwerken was).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s