TUS in een rolstoel

Twee weken geleden ben ik bij The Usual Suspects (TUS) geweest. In het kort, dat is een unconference over BDSM en andere kinky dingen. Ik ben dit jaar voor het eerst geweest, eindelijk konden we ook echt gaan. Ik had al veel enthousiaste verhalen gehoord, dus ik had er wel veel zin in.
Ook had ik gehoord dat het een erg vermoeiende dag zou gaan worden en dat er nauwelijks fatsoenlijke zitmogelijkheden zouden zijn. Voor mij een goede reden om mijn rolstoel mee te nemen.
Een tijd geleden heb ik al een keer iets geschreven over BDSM en fibromyalgie en hoe dat voor mij werkt. Vandaar dat ik dus af en toe die rolstoel mee heb voor lange dagen.

Tus zelf was helemaal te gek. Iedereen was behulpzaam, we mochten gebruik makwn van de lift en er werden stoelen voor me geregeld als we een workshop in een ruimte deden waar we niet met de rolstoel konden komen. Het voordeel is, dat er de gehele dag iedereen wel ergens aan het zitten was, waardoor communiceren met elkaar gewoon door kan gaan.
Wel waren veel mensen best wel geschrokken dat ik in een rolstoel zat. Ik geef toe, ik ben niet zo spraakzaam over mijn ziekte, zeker niet als ik op een leuk feestje of meeting ben. Veel weten er dus ook niet dat ik überhaupt een rolstoel in mijn bezit hebt en/of dat ik ergens last van heb.
Overdag ging alles dus gewoon prima. Mede doordat het toen goed ging, ook qua moeheid besloten we om ook de avond te blijven. ’s Avonds was er een speelfeest op dezelfde locatie. We hadden geen spullen bij ons, omdat we niet hadden gepland om te blijven, maar toch hadden we er wel zin in.

Dan ben je dus ineens op een feestje in je rolstoel. Dan is het verhaal ineens voor iedereen compleet anders. De meeste mensen zitten nu niet meer, maar staan met mensen te praten. Waar je normaal als je gewoon loopt je op iemand / een groepje af kan lopen om je erbij te voegen en deel te nemen aan een gesprek, is dat ineens veranderd als je in een rolstoel zit. Op dat moment dat je zoiets soortgelijks wilt doen, dus op iemand / een groepje afrijden, dan denkt iedereen dat je dat met een andere reden doet dan dat je je wilt aansluiten bij het gesprek.
Wat er dan gebeurd is dat iedereen voor je aan de kant gaat omdat ze denken dat je er langs wilt. Of spullen voor je aan de kant gaan zetten zodat je ze voorbij kan rijden.

Huh?? Ja, de regels zijn dan ineens veranderd ofzo. Volgens mij doen mensen dit niet expres, ik denk dat ze juist té behulpzaam willen zijn. Wat juist dus een averechts effect op mij heeft. Ik voel me dan juist heel erg buitengesloten, alsof je niet met iemand kan kletsen als je in een rolstoel zit. Want dat is lastig, iedereen staat en jij zit, dus ze moeten dan op je neer kijken. Niemand die bedenkt dat het al lastig genoeg voor me is, ik ben degene die op dat moment áltijd omhoog moet kijken, met wie ik ook praat.

Dus voor in het vervolg, kom je me tegen in een rolstoel, doe dan net alsof ik er niet inzit. Als ik op je af kom rijden, denk niet meteen dat je aan de kant moet gaan. Als ik er echt langs wil dan hoor je dat wel, ik kan nl gewoon praten. Waarschijnlijk kom ik op je af rijden omdat ik een praatje wil maken.
Verder, als ik in een rolstoel kom, dan is mijn kleintje erbij. Hij zorgt er echt wel voor dat we terecht komen waar we heen willen. Hebben we toch hulp nodig dan zullen we daar echt om vragen.

One thought on “TUS in een rolstoel

  1. lumen1987 schreef:

    Ja, nu je het zegt… ik zou volgens mij ook net zo reageren denk ik. Inderdaad een goed iets om rekening mee te houden in het algemeen 🙂 Ga ik onthouden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s