Vijftig tinten groen en geel

Mijn GOTH!!! Wat is dit boek irritant! Ik vond het boek weer terug in de chaos van onze eettafel (ons huis is een zooi sinds de poging om ons ‘computerhol’ te herorganiseren). En ik dacht ‘laat ik maar eens verder gaan’. Ik bedoel, het was vast niet zo erg als ik me herinnerde, toch?

Helaasch… Die Ana is nog steeds dozig. Meneer Grey is nog steeds een enge stalker. Maar waar hij eerst nog een beetje op een voetstukje stond bij mij omdat hij de pech had verliefd te worden op een mooie meid die behalve leeghoofderig ook nog vanille bleek te zijn, heeft hij het nu verprutst. Waarom?

Omdat hij zegt ‘maar ik wil je niet veranderen’. Nee, natuurlijk niet. Je wil dat ze niet meer met haar ogen rolt. Je wilt dat ze alleen nog maar op haar onderlip bijt als ze dat van je mag. Je wilt dat ze niet meer in haar geliefde Eendje rijdt. Je wilt dat ze andere kleren draagt. Je wilt dat ze drie keer per dag een door jou samengesteld menu eet. Je wilt dat ze minimaal 8 uur per nacht slaapt. Je wilt dat ze aan de pil gaat. Je wilt dat ze niet meer met haar vrienden omgaat. Je wilt dat ze anale seks voor je gaat proberen. Je wilt dat ze vier keer per week traint met een personal trainer die jij voor haar hebt uitgezocht. Je wilt dat ze niet meer bijdehand doet. Je wilt dat ze pijn lekker gaat vinden. Je wilt dat ze zonder morren belachelijk dure kado’s aanneemt van je. Serieus, Christian Grey, wat vind je nou leuk aan haar, behalve dat ze maagd is, en er lekker uitziet? Oh, wacht, het is vast omdat ze nog niet bij je is weggerent! Hij neemt haar niet serieus.

Ok, hij néémt haar serieus. Konijnen zijn er niets bij. En elke gothsgruwelijke keer valt ze weer ‘in duizenden stukjes’ uit elkaar. Frickin’ Humptie Dumptie. En dan elke keer weer, elke, elke, elke keer weer, noemt hij haar ergens schatje. Le sexy times, en voila, schatje. Bah!

Maar serieus met haar twijfels omgaan, dat doet hij niet. Hij wilt dat zij, onmiddelijk de slavinnenbehandeling ondergaat en leuk vindt. En ik denk dan ‘geef dat meiske dan ook wat rust’. Als zij zegt ‘ik vind fisting eng, en ik loop ook niet warm voor anale seks’, dan laat je dat toch lekker? Geesh, hij wilt ook echt alles. Maar in plaats van ‘ok, dan doen we dat voorlopig nog even niet, laat maar weten als jij het wilt proberen’ zegt hij ‘nou, ik wil eigenlijk wel je kontje bezitten, maar geen zorgen, je zult het heerlijk vinden. Maar we zullen nog wel even wachten.  En daarbij kan het ook niet meteen, ik zal je eerst moeten trainen.’.

Pardon, meneer Grey? Wat is er mis met een gewone ‘ok, vind je het goed als ik er later op terug kom?’. Ze gaan een ‘contract’ aan van drie maanden. Je kunt die drie maanden toch wel zonder anale training? Ik vind het niet fijn te lezen dat hij zijn zin doordramt. En dan die geheimhoudingsclausule. Zij mag met niemand praten over de inhoud van hun relatie. Hij wilt dat zij elk weekend bij hem is. Uiteindelijk gaat hij akkoord dat ze een weekenddag per maand zonder hem mag zijn, maar hij krijgt dan een doordeweekse avond als compensatie. Niet dat ze een uitgebreid sociaal leven heeft. Maar dan nog. Ze moet dus minimaal drie maanden gaan proberen, en als het niets is, dan is het ook meteen ‘over en uit’. Hoe kun je nou van een nilla verwachten dat ze weten waar ze ja tegen gaat zeggen, en dat wanneer ze een keer in een emotionele bui (en laten we wel wezen, Ana maakt geen emotioneel stabiele indruk tot nu toe) zegt ‘ik wil niet meer’ je meteen ook maar je handen van je aftrekt.

Nou ja, dat staat in het contract. De creepy stalker zal waarschijnlijk toch wel meteen op haar drempel staan. Zoals na afloop van het eerste bdsmerige. De situatie: Zij rolde met haar ogen, hij had gezegd ‘als je dat nog een keer doet krijg je billenkoek’  en ze deed het een halve dag later nog eens. Hij zegt ‘ik ga je slaan’, trekt haar over de knie en slaat haar. Hard. Ze vind het niet fijn (want duh, in de meeste bdsm-relaties die ik ken is straf niet bedoeld om fijn te zijn), hij neukt haar daarna (natuurlijk) en dan kondigt hij aan ‘ik moet weg. Gaat het?’. Zei  zegt ‘het gaat prima’, maar ze kijkt hem niet aan, en zegt vrij weinig. Hij zegt ok, en gaat weg. Vervolgens gaat ze huilen. Ze mailt hem boos dat ze hem niet leuk vindt omdat hij altijd weggaat, en hij komt terug. Vervolgens is hij kwaad dat zij niet meteen zei dat ze overstuur was. En zij verwart omdat ze wel blij is dat hij er is, maar verdrietig omdat hijalleen maar komt omdat ze huilt en het heeft gevraagd, en niet uit zichzelf.

Hallo, meneer de Uberdominant?!? Je had moeten weten dat een eerste sessie (en dan ook meteen maar de eerste strafsessie) heftig is. Je had moeten aanbieden om te blijven. Of het niet moeten doen als je niet kan blijven. Of zeggen ‘als er iets is, bel me.’. Of nog eens moeten checken. Of… nou ja, alles was beter geweest dan gewoon weg te lopen. Ik vind dit echt heel slordig. Ook van Ana trouwens hoor. Ik bedoel, je kunt ook volwassen zeggen ‘ik dacht dat het prima ging, maar nu ben ik overstuur, kom je langs?’ in plaats van semi-cryptisch te doen. Maar daar irriteer ik me minder aan, aangezien ze al dus de hele tijd heel emotioneel onstabiel overkomt.

Het is tragisch, ergens. Zij wil dat hij vanille wordt, hij zegt dat hij dat niet kan. Hij wilt dat zij onderdanig wordt, en zij zegt dat zij dat niet kan. Ze hebben geen gezamelijke interesses. Ze hebben nog nooit iets anders gedaan dan samen gedineerd, bij elkaar in een voertuig zitten (een helicopter, jawel, meneer ‘ik ben rijk en belangrijk’ heeft natúúrlijk een helicopter) en gesekst. Dit kan gewoon geen stand houden. Tijdens die etentjes zitten ze of seksuele toespelingen te maken, of ze hebben ruzie over dat zij niet eet. Waar is de basis voor een relatie? Wanneer houdt Ana nou eens op met constant te huilen over dat ze allemaal enge dingen moet doen en dat ze het zo verwarrend vindt allemaal? En waarom gaat Christiaan zo fucking snel? Oh wacht, want anders komt ze misschien bij zinnen en rent ze weg!

OMG I suddenly realize he’s a creep! RUUUUUN!

Maar, waar ik me nog wel het meest aan erger is: Waarom word ik fucking geil van dit boek!? Stom lichaam! Het is drab! Het is kleine stukjes leuke smut die dan weer teniet worden gedaan met ‘hij duikt in een keer in me’ (toen ik dat voorlas aan Bryan riep hij vrolijk ‘whiiiiiiiie!’) een ‘oh schatje, wat doe je toch met me’ of die innerlijke slet die dan weer extatisch rondjes loopt te rennen en haar onderbewuste dat tegen haar spreekt (hint: als je onderbewuste spreekt is het geen onderbewuste meer, want je bent je doorgaans onbewust van je onderbewuste. En als het dan ‘spreekt’ krijg je vage kriebels in je buik, geen hele visioenen van bitse vrouwen die je uitmaken voor ‘hoer’.).

Dank je lichaam. Ik wou echt, echt, echt dat ik kon zeggen ‘nee, doet me niks’. Dat ik kon zeggen ‘dit boek is zo inslecht geschreven, met zo’n wankel verhaal waarin een stalker een meisje probeert in te palmen terwijl datzelfde meisje er tergend cliché vooroordelen op nahoudt omtrent bdsm, dat dat ervoor zorgt dat ik het het liefst wil weggooien’. En eigenlijk kan ik dat ook zeggen. Ik wil niet verder in dit boek. Het is dat ik het beloofd heb uit te lezen en daarna met mijn aantekening en al door te geven aan een vriendin. Het lijkt me tof om dan het boek weer terug te krijgen en haar aantekeningen te lezen. Maar bwuh, ik wil niet ook nog semi-nat worden van een boek waar ik continu tegen schreeuw ‘HET HEET VAGINA/PENIS!’, ‘INNERLIJKE SLET!’. Waar ik niet tegen verzucht ‘ja, tuurlijk, je komt ook weer klaar, je valt weer uit elkaar. Ja, weer een overdonderend orgasme.’. Als er een Sebastian Grey was die mij zou slaan elke keer als ik met mijn ogen zou rollen terwijl ik dat boek lees, zou ik geen zitvlees over hebben. Of nooit meer last hebben van cellulitus, het is maar hoe je het bekijkt.

Hoe dan ook, de eerste playscene is grafisch. Er wordt veel omschreven. Ik denk omdat iedereen wel weet hoe normale ruige seks eruit hoort te zien, maar niet iedereen weet hoe een bdsm-kamer eruit ziet en hoe het werkt als iemand je floggert. En als ik eerlijk ben, ja, ik zou graag geketend in een kamer staan waar een sexy iemand mijn lijf bewerkt met een zachte flogger (iets harder mag misschien ook wel) en je uiteindelijk laat klaarkomen. Om je vervolgens tegen het andreaskruis te neuken. Ja, doet u die maar, inpakken hoeft niet, ik neem het zo wel mee. Dat beeld is tof (en als slecht excuus: ik stuiter ook wel behoorlijk).

Het is niet tof dat ze blijkbaar meteen klaarkomt als hij haar een paar keer op haar klitje slaat. Dat is mij dus echt nog nooit gelukt. Dat ze klaar komt tijdens neuken vergeef ik haar nog, want dat lukt mij ook. Maar dan nog, is dat niet zo ‘ik val in duizend stukjes uiteen’ (stom, stom, stom beeld voor een orgasme!) intens als een clitoraal orgasme.  Maar het allerergste is dat de scene afloopt met een Ana die wakker wordt gemaakt omdat…  ze mee moet naar een etentje met zijn ouders. Instant verlies aan sexy. En ook waar ik geeindigd ben tot nu toe.

Zoals in mijn vorige 50 tinten post, het is bagger. Met een paar parels. Mevrouw E.L. James kan omschrijvend schrijven. Ze valt niet in de valkuilen van plotseling perspectief wisselen, ze gebruikt dezelfde werkwoordsvormen en het is geen opsomming van ‘en toen en toen en toen.’.  Ze kan alleen geen verhaal vertellen waar karakterontwikkeling in zit. Of een verhaal zonder plotholes. Wat niet tenenkrommend voorspelbaar is.

Het is fanfictie. En het ironische is, als fanfictie had ik het boek misschien wel leuk gevonden. Neem bijvoorbeeld deze erotische ontmoeting tussen captain Picard en Captain Janeway van ‘the secret logs of Mistress Janeway’. Het is niet slecht, maar geen hoogdravende literatuur.  Maar de karakters zijn (voor mij althans) bekend. Ze handelen zoals ik zou verwachten dat ze handelen. Ik zou me helemaal kunnen voorstellen dat dit gebeurd had kunnen zijn. En, laten we eerlijk zijn, Patrick Steward is (nou ja, was, hij is nu wel oud) hot! Vijftig tinten mist diepgang in de zin van goed ontwikkelde karakters, en een irritante vage manier waarop bdsm wordt neergezet. In het de startrek fanfic is ook sprake van bdsm. Maar ik zou er geen boek van willen lezen (ik ben ook nooit verder gekomen dan verhaal 7 of 8 ofzo). En vind de weergave van bdsm daar gewoon… gewoner. Voor zover dat kan in science fiction.

Hoe dan ook, ik vraag me echt af hoe E. L. James nog twee boeken na deze heeft kunnen vullen. Over een tijdje meer.

 

En die innerlijke godin kan gewoon ècht niet!

 

One thought on “Vijftig tinten groen en geel

  1. lumen1987 schreef:

    Dat laatste plaatje, dat doet’t hem gewoon. Toffe post meis! 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s