Mijn introspectie over poly- en open-relaties.

Ik had aangegeven dat ik nog eens de resultaten van mijn introspectie over poly- and open-relaties zou geven, dus bij deze: De introspectie!

Laat ik maar meteen met het grote woord beginnen: ik ga voorlopig zeker niet beginnen met een volbloed polyamorische (geen idee of ik het goed schrijf, maar je snapt wat ik ermee bedoel) relatie. Why? Erg simpel: elke relatie heeft zijn eigen tijd-commitment die je ervoor nodig hebt om het te laten werken. En die tijd kan ik er voorlopig niet vrij voor maken. Er zijn momenteel genoeg dingen in het leven die ik wil doen, maar ik verwacht niet dat ik tijd kan vinden om een goede relatie basis op te bouwen waarbij de andere partner zich ook voldoenend bij kan voelen.

Zoals je misschien al hebt gelezen op dit blog, of misschien ergens anders een stukje van mijn hand, heb ik een beetje een pessimistische houding ten opzichte van poly-amorische relaties. Die mening is eigenlijk vooral op mijzelf toegepast. Ik ervaar polyamorie als complexe materie, iets wat heel erg context en situatie afhankelijk is. Ik heb enkel mijn retionele kop om in te kunnen beelden hoe ik zoiets kan beleven, en ik zie eigenlijk erg veel beren op de weg. De essentie dat meerdere mensen van meerdere mensen kunnen houden snap ik, en dat is een aspect wat ik ook helemaal in mezelf terug kan vinden.

Maar waar ik me bijvoorbeeld druk om maak, is de tijd-commitment. Met een full-time baan, heb je niet heel erg veel tijd meer tot je beschikking. Ik kan me voorstellen dat het al wat minder een probleem is als je samenwoont met een van je partners. Maar ikzelf ben iemand die graag veel tijd spendeert met diegene van wie ik houd. Het is ook iets wat ik ook wel nodig heb voor mijn gevoel. Maar ik heb daarnaast ook gewoon tijd nodig om helemaal op mezelf te zijn. Zelfstandig iets te ondernemen, bijvoorbeeld wat te zitten te nerden achter een PC en wat programmeren of gamen. Als ik nu kijk naar hoeveel tijd er voor mijn gevoel in mijn relatie met JT gaat zitten, zie ik eigenlijk niet zo goed hoe ik daar een tweede relatie in zou kunnen passen. Misschien kan het wel, maar voor mijn gevoel op dit moment zou het als heel erg vol gaan aanvoelen.

Een ander aspect waar ik me druk om kan maken als het om poly-relaties gaat (polyamorie of open-relatie), is hoe alle betrokken partijen die kunnen ervaren. Ik kwam op fetlife (https://fetlife.com/users/52790/posts/909304 . Had graag gewoon een hyperlink willen maken, maar momentel lijkt de WordPress editor een beetje bugged out. Excuses hiervoor!) een geweldig stukje tegen in mijn feed. De persoon legt de vergelijking met een relatie met meerdere mensen als voedsel. Een mono-relatie beschouwt ze als puur en alleen aardappelen met groenten en vlees eten. Voedzaam en je kan er makkelijk van rond komen. Er zijn genoeg mensen die hier voldoende aan hebben. Maar zijzelf niet. Zij wil graag afwisseling van de elke dag weer aardappelen. Ze wil ook een keer bijvoorbeeld rijst op vegetarische manier eten voor de verandering. De crux ligt hem erin, dat het niet om een exclusieve commitment gaat. Dat je óf alleen van aardappelen met groente en vlees kan houden, óf alleen van vegetarische rijst-gerechten. Het een sluit de andere niet uit. Het een is geen vervanging voor de ander, maar juist een aanvulling op de ander.

Ik vond het zelf een ongelooflijk treffende vergelijking. Maar dat gaat niet voor iedereen op. Ook niet altijd voor mijzelf. Soms kan de andere relatie in een slechte bui ervaren kunnen worden alsof je vervangen wordt. Ookal is het maar van tijdelijke aard als je even een dipje heb, dat is iets waar ik me best druk om kan maken. Want ik vraag me af of zoiets ‘enablen’ het wel waard kan zijn om derde partijen erbij te betrekken, als jullie originele relatie eronder kan gaan lijden. Misschien dat je er een balans in moet maken, misschien is het iets dat enkel naar boven komt bij mensen met een ‘Worst case scenario’-mindset (en daar maak ik me jammer genoeg vaak schuldig aan)… dat weet ik niet. Dit is nu eenmaal hoe ik het ervaar op dit moment.

Denk alsjeblieft niet dat ik anti-poly ben. Ik zie op dit moment gewoon veel valkuilen. Valkuilen die zeker ook binnen mono-relaties voorkomen, maar bij een poly- en open-relatie toch groter lijken te zijn. Misschien is het aantal valkuilen niet groter op geworden, enkel de omvang ervan en dat je dus meer moeite moet stoppen in waar je gaat en staat. Een groot plus-punt aan relaties met meerdere mensen aangaan, is kruisbestuiving. Je leert nieuwe dingen over jezelf en ook nieuwe vaardigheden, zoals op een bepaalde manier strelen of zoenen. Dat zijn dingen die je mee-neemt naar andere relaties wat naar mijn mening de boel alleen maar kan verbeteren en leuker en aangenamer kan maken. Het moet zeker helpen tegen sleur, maar misschien dat het ook kan helpen met je zelfvertouwen omdat je je meer bewust wordt dat er mensen zijn die je wel ongelooflijk tof, mooi en sexy vinden. Maar vooral, en dat klinkt heel erg hippy: Liefde is gewoon super tof an sich! Het is mooi, intens en kan je leven zo intens een boost geven. En daar is meer alleen maar beter naar mijn gevoel!

-Lumen1987

2 thoughts on “Mijn introspectie over poly- en open-relaties.

  1. sweetblackangel schreef:

    Ik moet wel lachen dat je het hebt over polyamorie, maar juist in de stukjes waar je zegt dat het niet iets is voor nu, heb je het over polyaRmorie. En daar zie ik dan weer iets heel anders in (iets met armour, en strijd enzo). 😛

    Verder een goed en helder onderbouwd stukje!

  2. lumen1987 schreef:

    Oh, hahaha. Ga ik ff fixen dan 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s