Hulp onderweg

Helpen is vaak fijn. Je zorgt voor blijere mensen om je heen, krijgt een goed gevoel over jezelf en kunt iets concreets doen in plaats van machteloos af te wachten als iemand een probleem heeft.

Toch vraag ik me in sommige situaties wel eens af of iedereen er beter van wordt. Ik maakte me een tijdje geleden zorgen over iemand, een sub waarvan ik het gevoel kreeg dat die harde grenzen niet goed bewaakte. Ik ben helemaal voor het verkennen van je grenzen, maar compleet over je grenzen heen laten walsen is niet goed, hoe subberdesub je ook bent. Daarom probeerde ik voorzichtig contact op te nemen. Ik kreeg alleen antwoord van de dominante partner, iets in de trant van “Waar bemoei je je mee?” en nu ben ik geblokt. Netto effect: de situatie gaat door, ik ben er niet geruster op en als er echt iets niet pluis is, dan is er geen contact daarover meer mogelijk met mij. Of dat nou een verbetering is?

Ander voorbeeld: als ik een dierbaar iemand een tijdje niet in het echt kan zien, probeer ik graag in contact te blijven. Prima natuurlijk, maar soms merk ik dat ik dan vaker contact initieer dan ik normaal zou doen. Dat ik uitgebreid ga lopen vertellen hoe erg het is dat ze er niet zijn. En voor ik het weet, gaat het vooral over mij…niet zo mooi. Ik weet van mezelf dat ik graag luister of dingen samen onderneem, wat niet altijd even goed werkt op afstand. Maar dan maar teveel aan mensen plakken omdat ik ze mis, is natuurlijk niet erg constructief. Soms is juist afstand nemen het behulpzaamste wat je kunt doen.

Nog eentje dan: newbies. Het is voor mij, als sociaal onhandig persoon, moeilijk om niet meteen mee te leven met nieuwelingen. Op een dansavond pluk ik bijvoorbeeld regelmatig mensen van de kant. Zo’n verlegen, maar hoopvol gezicht is toch lastig te negeren? Aandachtspuntje is dan wel het managen van de verwachtingen, want dansen is voor mij echt alleen dansen, terwijl sommigen er snel meer achter zoeken. En dat is dan weer niet de bedoeling, ook omdat ik niet eindeloos de tijd heb. Dat geldt nog erger met BDSM; een spel grijpt toch net iets dieper in in een leven dan een dansje. Ik zie best veel mensen die op zoek zijn en die ik theoretisch gezien zou kunnen helpen. Maar ik heb niet oneindig de tijd en niet iedereen past even goed bij me. Een beetje halfhartig aanklooien of laf beleefd de boot afhouden is dan eigenlijk verspilling van allebei onze tijd. Ik heb me dan ook voorgenomen om open te blijven voor mogelijkheden, maar duidelijker te zijn over mijn bedoelingen en grenzen. En dan nog even werken aan het schuldgevoel als ik ‘nee’ verkoop…

Want dat is voor mij eigenlijk wel het grote verschil tussen je laten guilt trippen, helpen en bemoeien: de balans tussen egoïsme en altruïsme. Uit empathie met anderen is het wel logisch dat je ze wilt helpen, dat zou je zelf ook willen als je een probleem hebt. Pure belangeloosheid lijkt me dan weer niet zo goed op de lange termijn, mensen worden er ook blij van als je zelf blij bent, dat heeft echt een inkvlek-effect. Het kan egoïstisch voelen om iemand af te wijzen, maar niemand schiet er op de lange termijn wat mee op als je je tegen heug en meug laat overhalen. En zelfs al word je volmaakt gelukkig als je iemand anders helpt, dan doe je het eigenlijk toch nog een beetje omdat je dat zelf fijn vindt om te zien.

Een actie volledig uit eigenbelang hoeft ook niet altijd slecht te zijn, al is er wel een grotere kans dat je tegen iemand anders’ wensen in gaat. Als je gaat bedenken dat iemand per se jouw hulp moet hebben of teveel gaat dicteren hoe ze dingen moeten aanpakken, dan is het einde snel zoek. Of mensen gaan zich aan je ergeren, of je kweekt zoveel afhankelijkheid dat dat weer schadelijk kan zijn. Het blijft lastig en soms weet je pas dat je te ver bent doorgeschoten nadat het gebeurd is. Het leven is één groot leermoment…

3 thoughts on “Hulp onderweg

  1. centraaloplaadpunt schreef:

    Herkenbaar, niet zozeer kink-gerelateerd maar vooral vanilla… Sommige mensen willen blijkbaar ook geen hulp, ook al druipt het er bijna vanaf dat ze het nodig hebben…

  2. lumen1987 schreef:

    Ik ben zelf ook iemand die graag mensen helpt, ook vaak compleet ongevraagd. Ik ben daar zelf vooral erg neutraal in. Ik oordeel eigenlijk niet, pas mijn mening eigenlijk slechts op mezelf toe en laat de andere persoon gewoon zijn eigen keuzes erin maken. Ookal ben ik het er misschien niet (helemaal) mee eens, of heb ik het idee dat diegene zichzelf pijn gaat doen.
    Klinkt misschien lullig, maar ik geloof in de harde leermeester en het leren van je eigen fouten. Ik ga dan doorgaans niet zo ver dat ik ook met de welbekende “I told you so…” uitspraken kom, maar eerder met iets als: “Ik hoop dat je er wat aan opgestoken hebt.”

  3. Raaf schreef:

    En de hardste les in het leven is dat je niet iedereen kan helpen of redden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s