Hoofd in de weg bij subben

Zoals jullie uit een vorig bericht hebben kunnen lezen, stond er een spel voor mij als sub zijnde in het verschiet. Nu zijn we weer een paar dagen verder voordat ik uiteindelijk erover ben gaan schrijven. De reden erachter is dat het spel niet helemaal zoals gewenst verliep. Mijn hoofd heeft een beetje roet in het eten geworpen om er een ongelooflijk tof spel van te maken. Het spel was voor mij en haar wel te omschrijven als “wel leuk”. That’s really doesm’t cut it, right? Dus, wat is er aan de hand.

Om te beginnen was het mijn eerste keer spelen als sub voor een hele lange tijd. Als ik even een gok moet wagen, is de laatste keer dat ik gespeeld heb als sub meer dan een jaar geleden. Zou zelfs al over de 1,5 jaar heen kunnen zitten. Het is dus nogal een flink tijdje geleden dat ik voor het laats heb gesubt. Je zou kunnen zeggen dat ik er wat roestig in was.

In al die tijd ben ik eigenlijk altijd wel de D geweest van JT. In het begin van onze relatie stond JT nog niet helemaal open voor de mogelijkheid dat ik zou gaan subben, en daar had ik toen ook vrede mee gehad. Ik werd soms wel eens erg gek van mijn subbigheid, want als switch zijnde heb ik daar wel eens behoefte naar. Maar ik had geen manier om wat met die onderdanige gevoelens te doen. Laat ik maar zeggen dat ik best wel periodes vol met frustraties van me af heb moeten slaan. Ik heb op een gegeven moment mijn onderdanige needs diep in mezelf weggezet, om mezelf te beschermen van die frustraties. Niet alleen mezelf, maar ook mijn relatie met JT. Die gevoelens zijn al wel een klein beetje weer terug naar boven gekomen, maar het stukje van die gevoelens toestaan er erop ingeven… laat ik maar zeggen dat de ‘gatekeeper’ nog vol in werking was tijdens het spel.

Onbedoeld was er nog wel een klein beetje weerstand tegen het subben. Niet dat ik me ging verzetten tegen de dominante partner waarmee ik gespeeld hebt, ik ben een ongelooflijke braafsubbie en die is toen ook tijdens het spel naar voren gekomen. Maar ik kon me niet helemaal toelaten dat ik compleet van de kaart zou gaan, omdat ik dat altijd al wel gedaan heb voor mijn gevoel. Maar er speelt meer voor die gatekeeper die niet wilde dat ik intens weg kon drijven. Tijd om nog een stukje verder terug in het verleden te gaan.

Hoe ver terug? Nou, terug alsin toen ik schreef over dat ik met mijn sub-kant vast zat bij een bepaald persoon, ik moeite had met loslaten en hoe het me uiteindelijk was gelukt om dat probleem op te lossen voor mezelf. Voor hen die last hebben van “tl;tr”, een snelle redux: ik ben eens als subbie compleet in subbie-liefde gevallen voor een persoon, maar na 2x geweldige dates viel ze min of meer weg uit mijn leven. Ik heb toen heel erg veel moeite gehad om haar los te kunnen laten en het idee dat iemand anders mij zou gaan domineren te kunnen accepteren en er ook weer naar te verlangen.
Tijdens het nabespreken van het afgelopen spel kwam naar voren dat ik daar nog steeds wel een beetje mee zat. Dat ik daar blijkbaar nog littekens van heb die zijn weerslag hebben op mij, dat ik niet meer zo ongelooflijk subbig te worden bij iemand om daarna mijn neus tegen een muur te stoten. Een combinatie van angst voor het opnieuw krijgen van de harte-pijn die ik toen heb geleden, maar ook vanwege de onzekerheid of het spelen tussen ons een vast karakter gaat krijgen. Ik zou niet willen dat mijn sub-kant in zijn volle glorie zijn kop komt uitsteken en daarna de deur dichtgeslagen gaat worden.

Er is nog een laatste grote gemene deler in het ‘bestaan’ van de ‘gatekeeper’. En dat heeft puur te maken met mijzelf: ik heb namelijk enige perfectionistische trekjes. In mijn normale leven heb ik daar al goed meer leren omgaan, maar in het afgelopen spel leken ze wel vrij spel te krijgen in mijn hoofd. Ik wilde alles zo goed doen als ik maar kan. Ik wilde vragen in volzinnen kunnen beantwoorden als ze wat van me wilde weten. Ik wilde dat mijn houding nagenoeg perfect was. Ik wilde haar graag trots maken op me. Ik wilde indruk op haar maken. Een unieke ervaring bieden. De meerwaarde van ik als sub en persoon laten blinken. Je merkt het al: ik vroeg het uiterste van mijn kunnen. Maar dat heeft zijn koste gehad, namelijk in dat ik me niet kon toestaan mezelf weg te laten glijden. Immers, als ik erg subbig ben kan ik niet goed en makkelijk meer vragen beantwoorden. Mijn zinnen raken hun gang kwijt in een wollig brein, en dat kan natuurlijk niet goed zijn. Als ik mezelf toeliet ver weg te glijden, dan kon ik niet meer een goede houding in stand houden, want daar heb ik mijn aandacht voor nodig. En als ik dit soort dingen verkeerd doe, dan ben ik een suffe subbie volgens mijn hoofd. En ja, dat wil ik niet zijn!

Maarja, wat eraan te doen? Daar ben ik nog mee bezig om uit te vogelen wat mogelijk voor mij werkt of het proberen waard is. Suggesties zijn van harte welkom. In de tussentijd, zullen jullie maar even moeten wachten tot deel twee.

-Lumen1987

2 thoughts on “Hoofd in de weg bij subben

  1. […] subben gedaan te hebben, weer eens een poging gewaagd bij iemand waar ik me veilig bij voel, maar mijn hoofd had moeite met loslaten waardoor het niet echt lekker verliep. Maar nu heb ik iemand waar ik zo af en toe bij subt, en dat […]

  2. […] nog wat problemen als het om subben ging, waar ik ook toen over geschreven had. Dat stukje kan je hier terug vinden. Zij suggereerde ons eens bij een hypnose meet langs te gaan en kijken of ik misschien […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s