Vernedering

Ik sprak laatst met iemand over spelen met vernedering. Daarbij kwamen sterke verschillen tussen ons naar voren. Een handeling die ik zag als neutraal, vond die persoon intrinsiek vernederend. Ik voelde me er niet helemaal goed bij dat ik onbedoeld iemand had vernederd. Aan de andere kant vond die persoon vernedering vaak weer opwindend. Dat bracht me aan het nadenken over vernedering en waarom ik daar op deze manier naar kijk.

Ik werd in mijn jeugd min of meer doorlopend gepest, van de kleuterschool tot het eind van het voortgezet onderwijs. Daarbij ging het om mentale en fysieke pesterijen. Dit soort onvrijwillige vernederingen zijn de oorzaak dat ik spelen met vernedering beschouw als mentale edgeplay. Het kan erg makkelijk zijn om dingen naar boven te halen uit iemands verleden. Dat kunnen dingen zijn waar jullie allebei niet om gevraagd hebben en die schade aan kunnen richten aan iemands zelfbeeld en zelfvertrouwen. Aan de andere kant hebben veel mensen fantasieën over vernedering en raakt niet elke soort vernedering je even hard. Uiteindelijk is het dan aan de spelpartners om duidelijk te zijn over mogelijke negatieve triggers en te besluiten om wel of niet de risico’s te nemen, net zoals in elk ander soort spel.

De vraag wordt dan ook; wil *ik* spelen met vernedering? Het antwoord daarop is gemengd. Als switch heb ik er aan de dominante kant veel meer moeite ermee dan aan de subkant. Ik ben, tegenstrijdig genoeg, nogal voorzichtig in mijn narigheid, vooral in het begin. Ik voel me heel erg verantwoordelijk en beschermend naar mijn sub toe. Daarom durf ik op dit vlak niet zoveel, ook al is het met enthousiaste instemming van de persoon in kwestie. Ik moet iemand echt beter kennen, wil ik gaan porren in dit soort gevoeligheden. Ik worstel ook nog een beetje met mijn vooroordeel dat je iemand zo minder waard maakt; ik wil juist dat mijn sub groeit en meer wordt dan nu. Ik moet echt de omslag maken dat het in mijn spel een beproeving is, geen poging om iemand permanent de grond in te trappen. Hoe dan ook, als ik er mee speel, laat ik onderwerpen die echt te dicht bij me liggen, lekker liggen waar ze liggen. Als D heb je ook je grenzen.

Als sub heb ik gek genoeg minder moeite met vernedering, wederom zolang het niet te dichtbij komt. Mijn spelpartners weten van mijn verleden en ik kan nu heel goed mijn grenzen aangeven. Dat geeft me een veilige omgeving om te kruipen, zonder handen uit een bakje te eten, expliciet en in detail om mijn beloning te smeken en al die andere dingen te doen waar ik het stiekem toch best wel warm van kan krijgen. Ik maak heel graag iemand blij en als dat op deze manier is, prima! Nu nog het vertrouwen opbouwen dat mijn sub-spelpartners ook heel goed weten wat ze wel en niet aankunnen. Mentaal geloof ik dat best, maar emotioneel is er voor mij nog best wat werk aan de winkel voordat het zo ver is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s