Relaties – Deel 4: ‘Commitments’

In deel vier van de serie ga ik meer van mijn gedachten delen over relaties, dit keer op het vlak van relatie-‘commitments’. Ik vind het lastig om hier een Nederlands woord voor te vinden die voor mij dezelfde lading dekt als het woord commitment. De vertaling naar het woord toezegging komt dicht bij, onder het woord commitment vat ik de lading dat je er samen voor kiest om samen er voor elkaar te zijn, uit liefde voor elkaar samen wilt zijn en trouw aan elkaar beloofd (of je nu andere partner erbij toestaat of niet).

Een commitment kan zich plaats vinden als vriendschap (de afkorting BFF komt naar boven), waar je voor elkaar klaar staat wanneer de andere je steun nodig heeft, misschien een schouder om op uit te kunnen huilen, een dak boven je hoofd wil bieden in tijden van nood en waar je volledig open mee kan zijn. Ik heb een aantal maanden geleden zo’n commitment gemaakt naar een van mijn beste vrienden, toen hij me vroeg zijn getuige te zijn. En ook hij heeft ook naar mijn toe zo’n commitment gemaakt. Ik zal er altijd voor hem klaar staan, als hij raad, een klankbord, een mening of een luisterend oor nodig heeft. Ik zal zijn gelofte van trouw aan zijn vriendin helpen behouden, gezien hij daarom gevraagd heeft toen hij mij vroeg om zijn getuige te zijn. En de commitment gaat niet alleen naar hem toe, die geld ook net zo tussen mij en zijn vrouw.

En nu ik het toch over trouwen heb, tevens de oorzaak waarom ik überhaupt aan deze serie ben begonnen, ook dat vind ik een mooie commitment tussen mensen. Ik snap dat niet iedereen in trouwen geloofd. Ik heb dat ook niet altijd. Dat komt doordat trouwen voor mij niet als een noodzaak aanvoelt om een commitment te verzegelen tussen twee partners. Ik ervaar het eerder als een symbool voor het afsluiten van een commitment, maar ook eentje die best prijzig is. Argumenten als “Agh, als je het goed doet trouw je maar 1x, dus op een leven valt de kosten wel weer mee” vind ik dan ook compleet de plank mis slaan. Voor mij is trouwen primair een commitment naar elkaar, gebaseerd op liefde en de wens dat te doen. Een burgelijk huwelijk is daarna voor mij puur secundair, een gerechtelijke indekking bij het opstellen van de huwelijks voorwaarden. En tsja, net als een verzekering gaat dat je gewoon geld kosten, dat snap ik. Maar wat er bijvoorbeeld voor de rest verwacht wordt bij een trouwerij: het feest, de receptie, luxe kleding etc… Allemaal erg hip om er een unieke ervaring van te maken, maar ik ben zelf niet overtuigd dat ik zelf zulke overdaad zou willen als ik zou gaan trouwen. En als ik erover nadenk, ik heb er het nadenken aan het trouwen niet op die manier nodig. Immers, ik ga dan elke dag wakker worden naast de vrouw van wie ik zielsveel van houd.

Dat wil niet zeggen dat ik niets met een huwelijk heb. Het trouwen van mijn beste vriend was echt een geweldige ervaring. Het zal denk ik de meest unieke trouwerij zijn die ik ooit zal meemaken, vooral omdat zijn vrouw hem toegezongen had vlak voordat ze hem zijn ring omdeed. Geloof me, ik beschouw hun trouwerij als een schijnend voorbeeld voor de mensheid (überhaupt als ik hen twee samen zie, beschouw ik dat al als een goed voorbeeld voor de mensheid). En de romanticus in mij vind het ook allemaal super gaaf en hip. Maar er staat dus nog steeds een stuk ratio van mij tegenover, die het allemaal niet nodig heeft. Als puntje bij paaltje komt, zal ik erachter komen wie er van die onderdelen van me het zal overwinnen. (Ik gok dat het toch de romanticus zal gaan worden)

Alchemilla vertelde me eens over hoe een pagan huwelijk (kan??) verloopt. Hier kies je eigenlijk tijdens het trouwen de ‘intensiteit’ ervan: of je belooft je trouw voor 1 jaar en een dag, óf je belooft je trouw voor zolang de liefde tussen jou en je partner bestaat, óf je trouwt voor altijd en eeuwig. Ik vind dat eigenlijk wel erg mooi klinken en ook best reëel klinken met wat je jammer genoeg nog wel eens ziet met de huwelijken van tegenwoordig. Officieel trouw beloven voor een jaar en 1 dag past dan mogelijk goed voor hen die een pessimistische blik op trouwen en trouw blijven hebben.

En dan bestaat er nog de Collaring, iets waar denk ik bijna elk persoon met een onderdanige kant naar uitkijkt. Ik vind het wel een erg mooi symbool. Ook esthetisch kan een gekozen collar er erg mooi uitzien, of het een halsband is of een piercing of tatoo. Wat mij erg aanstaat van een collaring, is dat het vaak heel erg persoonlijk is. De keuze, vorm, de uitvoering ervan: allemaal heerlijk persoonlijk in mijn ervaring. (Noot: dat gaat eigenlijk ook altijd wel op voor een huwelijk, maar vaak ervaar ik dat toch als wat minder intens dan een collaring. Geen idee waarom eigenlijk). JT is effectief gecollared aan mij, ookal heeft ze geen halsband van me of een vergelijkbaar symbool. Voor mij is een collaring niets anders dan een besef of commitment dat sublief en Domlief elkaar toebehoren; Dat gevoel van eigendom zijn en daar fijn bij voelen. En dat gevoel heeft ze. Of we nu samen zijn of niet, ze voelt zich met mij verbonden. De collar is ook in de maak, maar ik beschouw dat enkel als ‘icing on the cake’.

-Lumen1987

One thought on “Relaties – Deel 4: ‘Commitments’

  1. […] dat is niet zomaar, er zit een reden achter. Mogelijk kan je je nog herinneren dat ik in het laatste deel van de serie over relaties schreef over een stel dat naar mijn mening het gouden voorbeeld is van hoe een relatie zou moeten […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s