Meer! (2)

Of: hoe doen jullie dat toch? Dat is namelijk de standaard reactie als ik vertel dat we een open relatie hebben. Mensen willen meteen weten of we niet jaloers zijn, of er geen scheve gezichten zijn. Slechte nieuws: ja, die zijn er, wij zijn ook maar mensen. Goede nieuws: we hebben niet vaak problemen en tot nu toe zijn we er altijd snel samen uitgekomen. Het kan dus wel (één na meest voorkomende reactie: maar polyrelaties houden toch geen stand!).

Je kunt dit soort dingen niet echt wetenschappelijk testen, met controlegroep en alles. Er is maar één ik en één Errant. Maar er zijn wel een paar factoren waarvan ik denk dat ze ons hebben geholpen om onze relaties in goede banen te leiden:

  • geleidelijkheid: we waren allebei onbekend met non-monogame succesverhalen, dus we zaten vol angsten en vooroordelen. Door langzaam te wennen, hadden we allebei het gevoel meer controle te hebben over de situatie. Dat hielp om verschil te maken tussen reële zorgen (hoe deel ik mijn tijd in?) en paranoia (ben ik niet aantrekkelijk genoeg dan?).
  • openheid: we hoeven echt niet elk detail te weten, maar we delen wel onze gevoelens bij wat er gebeurt. Zo kunnen we elkaar steunen als het even minder gaat, ons hart luchten als we ontevreden zijn en tot vervelens toe roepen hoe cute de ander is met hun vriend(in).
  • regels: de regels die we hebben, zijn een weerspiegeling van onze grenzen.Dat helpt om te zorgen dat wat we ernaast doen, zo weinig mogelijk negatieve invloed op onze relatie zelf heeft.
  • vertrouwen: hoe weet je dat je ‘monogame’ partner nu niet vreemd gaat? Honderd procent zeker weet je dat niet.  Daarom moet je in elke relatie er van uit kunnen gaan dat de ander jou belangrijk genoeg vindt om ook buiten jouw gezichtsveld rekening met je te houden.
  • bijstuurmogelijkheden: het is heel leuk om afspraken te hebben, maar wat als halverwege er nog iets bij komt kijken? Ik mag hopen dat je dan flexibel genoeg bent om daar iets mee te doen. Ik vraag bijvoorbeeld Errant wel eens om thuis te blijven als ik niet lekker in mijn vel zit (ziek, druk, knuffelsnodighiernu!). Daar hebben we geen regel voor, maar het kan gewoon wel. Dan ben ik blij dat ik vertroeteld word en Errant zit zich niet op te vreten dat hij leuke dingen zit te doen terwijl ik hem mis.
  • matigheid: je mag dan wel veel liefde te verdelen hebben, maar je tijd is meestal beperkter. Om recht te doen aan iedereen, is het belangrijk om te kijken wat iedereen nodig heeft en hoe dat in je agenda gaat passen. Hierbij vergeet ik soms mezelf wel eens. Alleen zijn kan er best bij inschieten als er meerdere mensen leuke dingen met je willen doen. Op de lange termijn word ik daar gillend gek van. Voor mezelf en voor anderen probeer ik dus ook ‘me-time’ af te blokken als het wat hectisch dreigt te worden.

En zelfs als dat allemaal goed zit, kan het nog fout gaan, want het is een relatie tussen mensen. Soms werkt het gewoon niet, soms werkt het gewoon wel, soms werkt het tot het niet meer werkt. Maar, net zoals met alle relaties: het kan wel werken. En als het werkt, is het ongelofelijk mooi.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s