Ontwikkeling van mijn BDSM-spel

Laatst met iemand in gesprek geweest over de ontwikkeling van hoe men speelt naar mate mensen langer met elkaar bezig zijn of gewoon langer in het BDSM wereldje rondlopen. Wat mijzelf is opgevallen aan mijn eigen BDSM spel, is naarmate ik meer bekend werd met BDSM en er ook meer vertrouwd in werd, ik steeds minder interesse begon te krijgen naar ‘spelen op de huls’. Wat ik daarmee bedoel? Ik zal het je uitleggen.

Toen ik begon met BDSM en ook mijn eerste spel had gespeeld, was het spel vooral gecentreerd op wat onwennig experimenteren met touwtjes, een vlakke hand op een kont en gekietel. Mijn mindset draaide eigenlijk rond twee elementen: bondage (wat in die tijd wel mijn primaire fetish te noemen was) en de spanning van het spelen zelf. Het spel was eigenlijk erg oppervlakkig. Ik heb wat geslagen, subje wat opgedragen, zelf wat opgedragen gekregen, zelf wat geslagen geweest, etc. Ik ging helemaal op in de spanning van de aller eerste keer. Het heeft me, denk ik, ook zeker geholpen om een subspace te kunnen bereiken. Maar dat was het dan eigenlijk ook. Het machtsverschil was eigenlijk eerder een middel om die spanning te ervaren, dan dat ik opgewonden werd van het machtsverschil. Het waren eerder de zenuwen en die vlinders in je buik die het hem deden.

Dit observeer ik ook veel op BDSM feestjes waar mensen voor de eerste keer wat spelen, of waar mensen gewoon wat met elkaar aan zitten te kloten. Het lijkt een beetje op een soort “Ik mep jou, hihi”-gehalte, zoals mijn gesprekspartner dat goed verwoordde. Niets mis mee; ik zie doorgaans dat beide partijen het erg naar hun zin hebben. Maar ik ben daar al redelijk snel uit ontgroeid. Ik merkte dat die mentaliteit niet echt bij me paste. Ik begon juist meer mijn kicks te halen uit het macht verschil zelf. Het was niet meer de spanning binnen in mijzelf dat de motivatie werd om te spelen, maar het werd eigenlijk het gevoel van macht hebben over iemand anders.

Mijn allereerst spel heeft zich op een SamariuM feest plaatsgevonden. Dat was erg leuk en ook best veilig, vanwege de sociale controle en terugval mogelijkheden. Ik heb nog wel eens af en toe wat aangekloot op zo’n SamariuM feestje. Maar de grote verandering in mij had plaatsgevonden op een date met een meid waar ik behoorlijk verliefd op was geraakt. Ik had met een subbig meisje, een schat van een meid trouwens, afgesproken en gespeeld in privé sfeer. En ik heb gemerkt dat het toch radicaal anders was dan op het SamariuM feest zelf spelen. Er is geen afleiding meer om je heen. Niemand die kijkt. Je hebt het gevoel dat je die persoon ook helemaal voor jezelf hebt.
In de spellen met haar, en het subje dat ik erna heb gehad, kickte ik op de macht die ik over haar had. Ik vond het gaaf hoe ik hun lichamelijke vrijheiden kon ontnemen, hoe ik ze gek kon drijven van verlangen en dat ze er niets tegen konden doen. Ik kickte op dat ik hen kon slaan waar ik maar wilde, hoe ik dat wilde en waarmee, voor hoe lang, etc. Hoe ik ze tegen de muur aan kon drukken en dat ik de spanning in hun ogen kon aflezen. Mijn spanning was niet meer relevant voor mij, maar de spanning die zijzelf ervaarde des te meer.

Inmiddels ben ik al langer dan een jaar samen met JT. In die tijd is er ook wat veranderd, vooral dat mijn macht uiting niet meer gegrond is in fysieke macht. Zeker het afgelopen half jaar is de focus van mijn macht uiting over JT veranderd van fysieke macht naar mentale macht. Dat ik haar niet meer in een positie hoef te forceren, maar het gewoon enkel hoef aan te geven of erom te vragen en haar lichaam bijna automatisch ertoe schikt; JT zelf naar mijn wensen schikt, omdat ze dat wil en zich daar erg fijn bij voelt. Waar JT in den beginnen een stuiterend, rellend, uitdagend en ongeleid projectiel was, is daar enkel nog een ongeleid projectiel van overgebleven. Ik heb haar mentaal overwonnen. Zij behoort aan mij toe, lichamelijk en geestelijk. Daar voelt zij zich ook in thuis. Dat neemt niet weg dat ik geen plezier mee beleef aan fysieke overmacht over JT, haar grof tegen een muur aan flikkeren en doen met haar wat ik wil gewoon omdat ik sterker ben dan haar. Maar het betekent wel dat mijn definitie van spel anders is geworden.

Als ik bijvoorbeeld aan beginnende BDSMers zou vragen wat zij doen als ze spelen, krijg je vaak dingen te horen als vastbinden, meppen, pijn doen en opdrachtjes. Je hoort ze doorgaans denken in activiteiten, wat ook heel logisch is. Ze zijn vol aan het ontdekken, al die nieuwe dingen maken hun BDSM ervaringen als het ware.
Mensen die wat langer bezig zijn hoor je al snel over ervaringen praten. Subspace ervaren, powerrush nastreven, angst inboezemen en subjes zenuwachtig maken. Ook dat is niet zo vreemd, gezien mensen zich nog steeds op doelen focussen. Enkel zijn vaak de doelen niet meer activiteiten ontdekken. Ontdekkingen maken is doorgaans niet een primair doel voor velen. Bepaalde ervaringen nastreven daarentegen wel. En gezien je al een aardig repertoire hebt opgebouwd aan vaardigheden, heb je variatie in hoe je een doel/ervaring kan bereiken.

Maar iets wat ikzelf maar weinig over hoor, mogelijk vanwege de kringen binnen de BDSM scene waarin ik me meng, is dat mensen praten over spel op mentaal vlak. Het machtsspel dat zich afspeelt wanneer Dom en sub elkaar in de ogen aankijken. De trigger die verstopt kan zitten in een handgebaar zoals het knippen van je vingers. Gebruiken die er gewoon in zijn geraakt van hoe lang mensen bij elkaar zijn. De manier waarop een stelletje op elkaar ingespeeld is geraakt, op elkaar afgestemd en al. Dat is, wat ik heb gemerkt, waar mijn spel steeds meer om is gaan dragen. Ik grijp steeds minder naar een zweep of touw. Ik kijk mijn subje aan en ik zie haar veranderen. Haar houding anders worden, haar aandacht dat van alles in haar omgeving nog maar exclusief naar mij toe gaat, haar stemgeluid dat veranderd en haar uitstraling die veranderd. Ik kan bijvoorbeeld hoor heel goed spelen door enkel sublief op haar knieën voor me met haar hoofd op mijn schoot te hebben. Daar krijg ik ook een powertrip van, maar daarnaast ook een warm gevoel van wat wij iets bijzonders voor elkaar hebben.

Het heeft raakvlakken met die ervaringen waar ik over schreef, maar ik hoor en lees maar weinig over puur persoonlijke, persoonsgebonden BDSM-dingtjes. Terwijl het wel in mijn ogen, op dit moment dan, de mooiste dingen zijn die ik kan waarnemen binnen de scene. Het glunderende subje die diens collar om krijgt, de bijna wegdraaiende ogen wanneer de een bij de andere enige stoute woordjes in iemands oor fluisterd of hoe een subje door haar knieën heen zakt omdat Domlief precies weet waar diens zwakke plek zit voor kwikkende knieën. Dát zijn de dingen die ik probeer na te streven binnen mijn spel. Het is de intimiteit tussen mij en JT zover zien te verbeteren en te verkennen, het in haar kunnen klimmen en haar lichaam kan betreden zoals een huis. Mij erin vrij rond kan bewegen en precies weet waar ik ben en wat ik teweeg breng als ik op dit of dat knopje druk.

En wie weet, ontdek ik nog een nieuwe laag over een aantal jaren. Who knows?

-Lumen1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s